Plan
Ik heb de laatste tijd voortdurend briljante ideeën. Zo bedacht ik een methode om in één klap een hele hoop groene energie op te wekken en tevens het de pan uitrijzende obesitasprobleem onder mensen met een zittend beroep op te lossen: Voorzie alle scholen en kantoren van een tredmolen die op een grote dynamo is aangesloten. Als iedere werknemer/scholier elke dag een half uurtje zijn best doet valt van de opbrengst het hele gebouw te verwarmen en te verlichten: bovendien gaat de broekband zienderogen losser zitten. Ideaal, nietwaar? Hoewel: vlak nadat ik dit bedacht had kreeg ik een nóg beter idee: hef alle kantoren op en laat iedereen thuis werken. De voordelen zijn onvoorstelbaar talrijk. Ten eerste: Niemand hoeft meer voor dag en dauw de kou in. Dat geeft een enorme verbetering van het collectieve humeur, en bovendien hoeven mensen niet meer dagelijks te douchen en schone kleren aan te trekken, ze worden immers toch niet gezien of geroken: dat spaart dus energie van warm water, wasmachine, etcetera. Ten tweede: zowel de autosnelwegen als het openbaar vervoer worden enorm ontlast, waar zowel het milieu als het menselijk zenuwstelsel van opknapt. En denk ook eens aan al die werkuren die niet meer in file of trein verprutst worden! Kostbare tijd die iedereen thuis ongestoord met nuttige werkzaamheden kan doorbrengen. Want ook dat scheelt: je wordt door niemand afgeleid, niet meer dat geouwehoer bij de koffiemachine, geen flauwe kantoorlol. En bovendien geen procrastinatie in de baas zijn tijd, want wie efficiënt werkt is gauw klaar, en hoeft dan niet achter zijn bureau verlangend te gaan zitten wachten tot het vijf uur is, maar kan gewoon iets gaan doen waar hij/zij écht zin in heeft. Mensen die de kantjes eraf lopen vallen gauw door de mand: op zo’n kantoor kun je nog een hoop semi-belangrijke schijnbewegingen maken, maar van wat je thuis doet telt alleen de kwaliteit en kwantiteit van het doorgemailde eindresultaat.
Ouders van zieke kinderen komen niet meer in problemen, er hoeft nooit meer hals over kop een mopperende oma of onbetrouwbaar buurmeisje te worden ingezet, want er is immers altijd iemand thuis om een oogje in het zeil te houden en een sinaasappeltje te persen voor de zieke.
Kantoorgebouwen hoeven niet meer gebouwd, onderhouden, verwarmd en verlicht te worden, geen duur betaalde ramenlappers, schoonmaakbedrijven, interieurontwerpers meer, de kantine met al die vieze en ongezonde hapjes kan dicht blijven, want iedereen eet thuis goedkoper, lekkerder en gezonder. Ook de hele papierwinkel blijft tot een minimum beperkt: thuis zullen mensen niet zomaar enorme stapels documenten uitprinten, zeker niet als ze papier en printerinkt zelf moeten betalen. ‘ Ja, alles goed en wel’ zult u nu zeggen, ‘maar voor de meeste bedrijven is het succes toch ook afhankelijk van een nauwe samenwerking tussen de medewerkers?’ Zeker, dat is waar. Gelukkig heeft iedereen tegenwoordig telefoon, email en internet. Mocht er behoefte ontstaan aan ‘live’ vergaderen neemt men eenvoudig op een afgesproken tijdstip plaats voor de webcam en zegt wat er te zeggen valt. Is dat nog niet genoeg? Beleg dan eenvoudig één of twee maal per week een gezamenlijke lunch om de speerpunten door te nemen. In een prima restaurant, want dat kan er met al die besparingen best vanaf. Trek daar gerust een paar uur vooruit, iedereen werkt graag mee aan zo’n goed gesprek met dito eten, vooral omdat ze weten dat ze na afloop niet terug naar kantoor hoeven en lekker weer naar huis mogen.
Ik wil natuurlijk niet opscheppen, maar ik denk dat ik voor dit waterdichte plan toch echt de Nobelprijs verdiend heb. Voor de vrede, wel te verstaan. Obama heeft hem ten slotte óók gekregen, en voor zijn plannen geldt eigenlijk precies hetzelfde als voor het mijne: ze zijn briljant bedacht. Nu moeten ze alleen nog even uitgevoerd worden.
En toen kwam ineens Obama om de hoek kijken. Briljant!
471 Reacties